ISO 10360-8 dla skanerów 3D

Normy ISO

Jak czytać specyfikację

W przeszłości producenci różnie podawali wyniki testów.  Najbardziej uderzającym przykładem jest specyfikacja podana przy różnym odchyleniu standardowym. Porównajmy dwa skanery, które mają błąd kształtu odpowiednio: 15µm i 18µm. Na pierwszy rzut oka pierwszy skaner wydaje się lepszy, z wyjątkiem tego, że jego błąd kształtu jest wyrażony przy 1σ, a drugi przy 2σ. Oznacza to, że pierwszy wynik uwzględnia 68% najdokładniejszych punktów, a nie 95%, jak dla drugiego skanera (patrz rysunek 2.3). Upraszczając, w pierwszym przypadku, na 100 pomiarów tylko 68 będzie zgodnych z rzeczywistością, w drugim aż 95. W rzeczywistości drugi skaner będzie działał lepiej.

Podawanie specyfikacji wg ISO 10360-8 ma na celu ułatwienie klientowi porównanie dokładości skanerów.

Testy wykonywane przez Kreon

Ponieważ skanery Kreon wykorzystują zasadę triangulacji laserowej, testowanie zgodnie z ISO 10360-8 wymaga, aby były przenoszone liniowo za pomocą CMM. Zdefiniowano wiele testów, które w wielu przypadkach zapewniają dobrą ocenę specyfikacji CMM i dokładności skanera. Testy skanerów określają następujące błędy: szum, błąd digitalizacji, zniekształcenie obrazu, interakcja optyczna z powierzchnią próbki, błąd standaryzacji, nieprawidłowy algorytm. Poniższa analiza oparta jest na trzech podstawowych testach zastosowanych przez Kreon.

files/produkty/Kreon/ISO dla ramion/Tests-dispositif.jpg

Test 1 MPE (P[Size.Sph.All:Tr:ODS])

Błąd graniczny dopuszczalny. Test przeprowadza się na kuli wzorcowej. Wynikiem jest różnica pomiędzy średnicą zmierzoną (obliczoną algorytmem Gaussa), a nominalną wartością śrenicy kuli. Im wynik bliższy zeru, tym dokładniejszy pomiar skanerem. (Rys. 1.1 i 2.1)

 

Test 2 MPL (P [Form.Sph.D95%: Tr: ODS])

Maksymalna dopuszczalna granica rozproszenia próbkowania na kuli. Ten test określa rozkład punktów na skanowanej powierzchni (Rys. 1.2). Można go wykorzystać do oceny szumu pomiaru. Wykonuje się go na kuli wzorcowej, wynikiem powłoka zawierająca 95% skanowanych punktów (2σ). Dla wyniku testu grubość powłoki dzieli się przez dwa, ponieważ wyraża się ją jako +/- 2 σ. Im wartość jest bliższa zeru, tym mniej szumów zawiera skan. Patrz Rys. 1.2 i 2.2

Test 3 MPL (P [Form.Pla.D95%: Tr: ODS])

Maksymalna dopuszczalna granica rozproszenia próbkowania na płaszczyźnie. Ten test uzupełnia poprzedni, stosując te same zasady. Tutaj linia laserow jest testowana w całości, a nie częściowo jak na kuli.
Pomiar szumu określa się na podstawie płaszczyzny, a nie kuli. Test obejmuje 95% skanowanych punktów między dwiema równoległymi płaszczyznami. Dla wyniku testu odległość między tymi dwiema płaszczyznami jest dzielona przez dwa, ponieważ jest wyrażona przy +/- 2 σ. Im wartość jest bliższa zeru, tym mniej szumów zawiera chmura punktów. Patrz Rys. 1.3 i 2.2

Testy dla MPE i MPL

files/produkty/Kreon/ISO dla ramion/Tests-with-gaussian-1.jpg

MPL czy MPE

Maksymalna dopuszczalna granica (MPL) w przeciwieństwie do specyfikacji błędu granicznego dopuszczalnego (MPE) jest stosowana, gdy pomiary testowe nie są błędami; dlatego testowanie specyfikacji MPL nie wymaga użycia artefaktów z odpowiednią kalibracją

Facebook